Yine sil baştan başladık hayata..

Yazdığım yazılar bir yere ulaşacak mı bilmeden, içimden geldiği gibi yazıyorum bi süredir. Sadece rahatlamak, o anki duygularımı dışa vurmak için yazıyorum. Biraz bencilce, ama ben kendimi düşünmezsem kimse düşünmüyor bunu gördüm.
Bu seferki yazma ilhamımı veren kişinin yaşadığım durumda etkisi var suçu yok pek. Ama bu durumu daha da kötü yapıyor. Çünkü öfkelenemiyorum karşımdakine, nefret edemiyorum, sevgiden başka bir duygu besleyemiyorum. Baştan beni uyarmış, her zaman bana açık olmuş bir kişi olmasa ondan nefret edeceğim ve iyileşme döngümü tamamlayacağım ama durum farklı. Evet yine çok sevdim birini, ve yine hayal kırıklığına uğradım. Bu sefer olacağına çok inanmıştım çünkü herşey kendiliğinden gerçekleşti bir süre. Ben sadece içimdekileri söyledim ve karşılığında bana el uzatan biri oldu. Ama elini uzatırken daha sonra çekeceğini de bana hissettiren bir hali vardı. Değişeceğine inandım, kendime güvendim, ama olay benden bağımsız ilerledi işte. Acı çeken, yaralı, hissizleşmiş biri vardı karşımda. Beni mi sevemedi kimseyi mi sevemiyor hala emin olamıyorum ama hayatıma girdiği hızla öylece çıkıverdi. Aslında çıkamadı da çünkü onu sürekli görmek zorundayım. Bana sarıldığı, saçlarımı sevdiği, alnımı öptüğü yerlerde gözünün içine baka baka onunla olmak zorundayım. Hiçbir şey olmamış gibi devam etmemi bekliyor herkes. O, diğerleri, bazen ben. Değmez diyor çoğu, ben de biliyorum değmeyeceğini ama bu sevgimden azaltmıyor ne yazık ki. Karşımda gördüğüm adamın sızısı hala içimde, beni öpüşünün etkisi hala kalbimde, bana dokunuşunun sarsıntısı hala vücudumdayken olmuyo. Onda zaten bişiler yoktu da zorlanmıyor, ama bende vardı ve bitmemişken bittik biz. Zor, çok zor. Onu çok özlüyorum. Arkadaşımı, hayatımı güzelleştiren gülüşünü görmeyi çok özlüyorum. Şimdi de gülüyo ama bana değil. O gülüşün bana özel halleri beni benden alırdı zamanında. Beni benden aldı ve orda kaldı. O yüzden kendine gelmek deyimini kullanıyo genelde insanlar galiba. Kendime gelmem, kendimi ondan almam lazım. Keşke sadece arkadaş kalsaydık da beni anlayan, ortak ilgi alanım olan o nadide arkadaşımı kaybetmeseydim. Asıl kaybeden ben miyim o mu bilmiyorum, ben arkadaşımı o ona sonsuz sevgi verecek birini kaybetti sonuç olarak. Hayal kırıklığı yaşayacağım yine bu hayatta elbet. Belki de bir sonraki kırmaz, kıymet bilir sonunda,belki...