Ben bir adamı çok seviyorum. Yaralarıyla,acılarıyla, onu mahveden kadına kalan sevgisiyle bile seviyorum. Tam da bunun için seviyorum zaten. En ufak anlaşmazlıkta arkasından sallayan insafsız adamlardan değil. Benim gibi, ağzına sıçılsa bile insanlığa olan inancı,saygısı kalmış,güveni sabrı kalmasa bile. Onun beni istemeyeceğini bile bile sevdim, bundan sonra da sevmesi imkansıza yakın olduğu halde sevmeye devam ediyorum. Zoru sevmek mi benimkisi, ne zaman bu kadar yoğun bişi hissetsem karşımdaki bir o kadar uzak oldu hep. Ona kaç defa sarılıp her şey geçti ,ben burdayım artık, kimse sana zarar veremez, kal de kalayım,beni böyle sevsen ben bi dk gözümün önünden ayırmazdım seni dememek için zor tuttum kendimi, ah bi bilse. Cesaret edemedim. O kadar yakın ama o kadar uzaktı ki. Acılarında boğulurken sesi zor çıkıyordu sanki. Böyle sevip böyle ihanete uğramak ruhuna işlemiş,izleri de bi süre daha silinmeyecek belli. Denedim,yalan yok. Başkası beni sevse, öpse, dokunsa değişir mi dedim. ...