Yazdığım yazılar bir yere ulaşacak mı bilmeden, içimden geldiği gibi yazıyorum bi süredir. Sadece rahatlamak, o anki duygularımı dışa vurmak için yazıyorum. Biraz bencilce, ama ben kendimi düşünmezsem kimse düşünmüyor bunu gördüm. Bu seferki yazma ilhamımı veren kişinin yaşadığım durumda etkisi var suçu yok pek. Ama bu durumu daha da kötü yapıyor. Çünkü öfkelenemiyorum karşımdakine, nefret edemiyorum, sevgiden başka bir duygu besleyemiyorum. Baştan beni uyarmış, her zaman bana açık olmuş bir kişi olmasa ondan nefret edeceğim ve iyileşme döngümü tamamlayacağım ama durum farklı. Evet yine çok sevdim birini, ve yine hayal kırıklığına uğradım. Bu sefer olacağına çok inanmıştım çünkü herşey kendiliğinden gerçekleşti bir süre. Ben sadece içimdekileri söyledim ve karşılığında bana el uzatan biri oldu. Ama elini uzatırken daha sonra çekeceğini de bana hissettiren bir hali vardı. Değişeceğine inandım, kendime güvendim, ama olay benden bağımsız ilerledi işte. Acı çeken, yaralı, hissizleşmiş bir...