Zor...

Olmuyo, ne yaparsam yapayım olmuyo. Ne seni unutabiliyorum, ne yerine birini koyabiliyorum. Sanki zaten olmaması gerekiyomuş gibi herşey ters gidiyo zaten. Hayatımda ilk defa içip içip ağlıyorum, gözümü kapatsam sen, kulaklarımda senin sesin, gözlerimden akan yaşlarla bile atamıyorum acımı. Doğum gününde yanında olamadım bile, gel desen herşeyi bırakır gelirdim, hala gelirim. Sen kal desen kalırdım, son dkya kadar bırakamadım ki zaten seni, otobüste ağlamaya başladım, o boşluk çok fazla geldi. Bazı insanlar yanında olsa bile varlıklarını hissetmezsin halbuki, senin ruhun o 3 günde varlığını hissettirmiş bana. Bu öyle bi his ki kendim bile açıklayamıyorum. Kimseyi inandıramıyorum. Ama bu hissi bulmuşken tadını çıkarıyorum, acısıyla, tatlısıyla. Bomboşken bana bu hisleri yeniden yaşattın, teşekkür ederim. Bunun için kıymetini biliyorum, ömrümün sonuna kadar böyle hissetmek istiyorum. Keşke sen de beni sevsen, hiçbişi istemiyorum, sadece sevsen sarsan korusan... Yalnız olmak bazen huzurlu, güvenli, özgürleştirici, biliyorum. Ama sen yeterince yalnız kalmışsın sevdiğim, birinin gerçekten yanında, hayatında olduğunu hissedememişsin ki. Keşke asıl olması gerekeni sana gösterebilsem, saçlarını okşayarak uyutsam seni, ellerimle yemekler yapsam, çayını demlerken yanına kurabiyeni ben koysam, işten gelince kapını ben açsam. Daha hayatında birini istemiyoken bunlar zor biliyorum ama imkansız değildir, belki?