Nasıl mutlu olur insan? Bunun bir formülü var mı, yoksa tamamen rastlantısal mı bilmiyorum. Mutlu olduğum anları, insanları, duygularımı düşünüyorum. Şu ve şu etkenler varken mutluydum diyemiyorum çünkü aynı koşullarda mutsuz olduğum zamanlar da oldu. Gerçek şu ki insan kendinden, hayatından, kararlarının sonuçlarından, insanların hayatındaki yerinden memnun değilse mutlu olması imkansızlaşıyor. Anlık kısa mutluluklarla yetinirken kendiyle kaldığında hiç batmadığı kadar dibe batıyor.
Küçükken lakabım şıpsevdiydi. Verecek o kadar çok sevgim ve istemeyen o kadar çok insan vardı ki sanki promosyon dağıtır gibi seni seviyorum ister misin? Diye sevmeye çalıştım insanları. Ama hep denedim hep yeniden sevmeyi başardım. Öyle aşık falan olmadım ama yaşamak, umut etmek için boş bırakmadım kalbimi. Şu yaşıma kadar hep en azından hoşlandığım ve hedefimde olan biri oldu ki bu derin boşluğa, depresyona sürüklenmiyim. Kimini beklediğimden çok sevdim, kiminden beklediğimden çabuk vazgeçtim ama hep sevdim. Uzun zamandır ilk defa bu kadar süre bomboş kaldım. Kimseyi o boşluğa yama yapasım yok. Çünkü kimseyi o boşluğa layık göremiyorum artık. Ve bu boşlukla, bu mutsuzlukla ne yapacağımı kestiremiyorum. Korkuyorum. Daha fazla dibe batmaktan, çıkamamaktan, toparlanamamaktan, yeniden sevememekten çok korkuyorum. Çünkü ben böyleyim. Sevmek benim özelliğim. Sevgi vermeden nasıl yaşanır bilmiyorum. Bu süreç umarım tam tersi daha iyi olur benim için. Çünkü artık gerçekten layık olanın kalbime girmesi aslında güzel bişi değil mi? Bence öyle. Ama o güne kadar bu boşluk duygusu ve mutsuzlukla nasıl baş ederim? İşte o konuda Allah yardımcım olsun.
Yorumlar
Yorum Gönder